Ik was ook zo’n kind…
Alleen wist ik dat toen niet.
Terugkijkend zie ik allerlei signalen van mijn hooggevoeligheid in mijn jeugd.
Ik was een extravert kind en wilde graag bij mensen zijn. Aan alles meedoen, want stel je voor dat ik iets miste. Maar dat resulteerde er vaak in dat ik moe werd en me ineens terug wilde trekken.
Bijvoorbeeld op de verjaardag van mijn tante. Daar speelde ik met mijn neven en nichten. Maar op een gegeven moment werd het me te veel en zocht ik een rustig plekje op. De logeerkamer, waar ik op bed ging liggen en soms zelfs in slaap viel.
Het is me regelmatig overkomen dat ik ’s ochtends wakker werd in een toch wel redelijk vreemd bed. Dan hadden mijn ouders besloten om me lekker te laten liggen.
Dat was mijn manier om met de drukte om te gaan: mezelf terugtrekken.
Dat deed ik ook na een schooldag of na het spelen met de kinderen uit de straat. Dan ging ik op mijn kamer lezen. Ik heb denk ik de hele inhoud van de biebbus (ja, toen hadden we nog een rijdende bibliotheek) wel gelezen. Daardoor kon ik even ontsnappen aan de drukte in mijn hoofd.
Later merkte ik het ook bij het uitgaan. Ik vond het heel leuk, maar ik raakte ook vol. Van de harde muziek, het dansen en het steeds tegen andere, vreemde mensen aanstoten.
Een ander kenmerk van hooggevoeligheid is dat je je dingen aantrekt die om je heen gebeuren en die tegen je gezegd worden. Alles komt harder binnen. Ik betrok het vaak op mezelf, waardoor ik veel moest huilen. Ik kan me herinneren dat dat anderen opviel. Er werd regelmatig gezegd:
‘Moet je nu alwéér huilen?’
Ik wilde ook alles heel goed doen. Mezelf soort van ‘bewijzen’ en dan ook niet kunnen stoppen. Dus ik ging maar door, totdat ik helemaal overprikkeld was. En als er dan iets misging, ook al was het klein, ging ik huilen of werd ik heel boos.
Dit soort dingen zorgden ervoor dat ik dacht dat ik anders was dan anderen. ‘Er is iets mis met mij.’
Maar dat kan ik je nu wel vertellen: er is helemaal niks mis met mij. Ik ben gewoon hooggevoelig en daardoor denk en voel ik soms anders. Maar dat maakt mij nog niet anders.
Alleen wist ik dat toen niet.
En daarom had ik die gedachten van anders zijn. Of: ‘Ik hoor er niet bij.’
Ik voelde me soms afgewezen als ik niet mee mocht doen of niet meer uitgenodigd werd voor een verjaardag, terwijl ik de jaren daarvoor altijd wel mocht komen.
Veel ouders en kinderen in mijn praktijk herkennen dit en benoemen ook het zich buitengesloten en afgewezen voelen.
Wil jij dat het anders gaat voor jouw kind?
Wil jij dat ze (of hij) opgroeit met het idee dat ze helemaal goed is zoals ze is? Dat ze niet hoeft te denken dat ze anders is?
Daar help ik je graag bij.
Voor kinderen vanaf 10 jaar heb ik een coachtraject voor jou en je kind. Jij komt mee en leert hoe je haar goed kunt ondersteunen. Zij leert zichzelf kennen, mét haar hooggevoeligheid.
Meer informatie over dit traject vind je via deze link.
Is jouw kind nog geen 10? Dan kun jij een oudertraject volgen. We focussen daarin juist op jou, zodat je de kennis en vaardigheden leert om goed met je hooggevoelige kind om te gaan.
Je krijgt ook oefeningen die je thuis samen met je kind doet, zodat er weer meer rust komt.
Wil je meer weten over dit traject? Meld je dan aan voor een gratis gesprek en ik bel je om er meer over te vertellen.
Ben jij zelf hooggevoelig en wil je eerst ontdekken hoe jij met jouw hooggevoeligheid om kunt gaan? En daarna kijken wat je kind nodig heeft? Ook dat is mogelijk.
Neem gerust contact met me op, dan kijk ik mee naar jouw situatie en wat jij nodig hebt.
Ik denk graag met je mee. Je hoeft het niet allemaal zelf uit te zoeken.